تبلیغات
بینش - اشعار


آگاهی و روشنایی

به نام روشنایی بخش بینش


موضوع


فهرست عناوین


پیوندها


کانال تلگرام


صفحات جانبی


نویسنده و تنظیم کننده :


ابر برچسب ها


آمار و اطلاعات

آرشیو



تاریخ روز

دریافت کد اوقات شرعی




در این وبلاگ
در كل اینترنت

Admin Logo themebox

1- به نام خداوند جان و خرد                کزین برتر اندیشه برنگذرد
خداوند نام و خداوند جای                   خداوند روزی ده رهنمای
خداوند کیوان و گردان سپهر                فروزنده ماه و ناهید و مهر
ز نام و نشان و گمان برترست             نگارندهٔ بر شده پیکرست
به بینندگان آفریننده را                       نبینی مرنجان دو بیننده را
نیابد بدو نیز اندیشه راه                     که او برتر از نام و از جایگاه
سخن هر چه زین گوهران بگذرد          نیابد بدو راه جان و خرد
خرد گر سخن برگزیند همی               همان را گزیند که بیند همی
ستودن نداند کس او را چو هست       میان بندگی را ببایدت بست
خرد را و جان را همی سنجد اوی        در اندیشهٔ سخته کی گنجد اوی
بدین آلت رای و جان و زبان                 ستود آفریننده را کی توان
به هستیش باید که خستو شوی        ز گفتار بی‌کار یکسو شوی
پرستنده باشی و جوینده راه              به ژرفی به فرمانش کردن نگاه
توانا بود هر که دانا بود                       ز دانش دل پیر برنا بود
از این پرده برتر سخن‌گاه نیست          ز هستی مر اندیشه را راه نیست
فردوسی

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png


2-
 ای علی که جمله عقل و دیده‌ای    شمّه‌ای واگو از آن‌چه دیده‌ای
تیغ حلمت جان ما را چاک کرد            آب علمت خاک ما را پاک کرد
بازگو دانم که این اسرار هوست          زآن‌ که بی شمشیر کشتن کار اوست
راز بگشا ای علی مرتضی                 ای پس از سوء‌القضا حسن‌القضا 
شاعر : جلال‌الدین محمد بلخی

 
3- بر سر آنم که گر ز دست برآید             دست به کاری زنم که غصه سر آید
خلوت دل نیست جای صحبت اضداد         دیو چو بیرون رود فرشته درآید
صحبت حکام ظلمت شب یلداست           نور ز خورشید جوی بو که برآید
بر در ارباب بی‌مروت دنیا                         چند نشینی که خواجه کی به درآید
ترک گدایی مکن که گنج بیابی                 از نظر ره روی که در گذر آید
صالح و طالح متاع خویش نمودند              تا که قبول افتد و که در نظر آید
بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر               باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید
غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست    هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید
 حافظ

4- در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم     بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم         به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم
به مجمعی که درآیند شاهدان دو عالم          نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم
به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم           ز خواب عاقبت آگه به بوی موی تو باشم
حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم             جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم
می بهشت ننوشم ز دست ساقی رضوان     مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم
هزار بادیه سهلست با وجود تو رفتن            و گر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم
 سعدی  


5- از محبت تلخها شیرین شود  وز محبت مسها زرین شود
از محبت دردها صافی شود       وز محبت دردها شافی شود
از محبت خارها گل میشود        وز محبت سرکه ها مل میشود
از محبت دار تختی میشود        وز محبت بار تختی میشود
از محبت سجن گلشن میشود  بی محبت روضه گلخن میشود
از محبت نار نوری میشود         وز محبت دیو حوری میشود
از محبت سنگ روغن میشود    بی محبت موم آهن میشود
از محبت حزن شادی میشود     وز محبت غول هادی میشود
از محبت نیش نوشی میشود    وز محبت شیر موشی میشود
از محبت سقم صحت میشود    وز محبت قهر رحمت میشود
از محبت مرده زنده میشود       وز محبت شاه بنده می شود
از محبت گردد او محبوب حق     گرچه طالب بود شد مطلوب حق 
 مولوی


6- کجایید ای شهیدان خدایی        بلاجویان دشت کربلایی
کجایید ای سبک روحان عاشق      پرنده تر ز مرغان هوایی
کجایید ای شهان آسمانی             بدانسته فلک را درگشایی
کجایید ای ز جان و جا رهیده           کسی مر عقل را گوید کجایی
کجایید ای در زندان شکسته          بداده وام داران را رهایی
کجایید ای در مخزن گشاده            کجایید ای نوای بینوایی
در آن بحرید کاین عالم کف او است  زمانی بیش دارید آشنایی
کف دریاست صورتهای عالم            ز کف بگذر اگر اهل صفایی
دلم کف کرد کاین نقش سخن شد   بهل نقش و به دل رو گر ز مایی
برآ ای شمس تبریزی ز مشرق        که اصل اصل اصل هر ضیایی
 مولوی

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png


7-
 ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
      دل رمیده ما را انیس و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت       به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد
طرب سرای محبت کنون شود معمور            که طاق ابروی یار منش مهندس شد
ببوی او دل بیمار عاشقان چو صبا                فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
بصدر مصطبه‌ام ، می‌نشاند اکنون یار           گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
لب از ترشح می پاک کن ز بهر خدا              که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود            که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد
خیال آب خضر بست و جام کیخسرو            به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد
چو زر خرید وجود است شعر من آری           قبول دولتیان کیمیای این مس شد
ز راه میکده یاران عنان بگردانید                  چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
 حافظ


8-روزها فکر من این است و همه شب سخنم          که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود                              به کجا میروم آخر ننمایی وطنم
مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا           یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم
آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم                 رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم
مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک                            چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم
کیست آن گوش که او می شنود آوازم                      یا کدام است سخن می کند اندر دهنم
کیست در دیده که از دیده برون می نگرد                   یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم
تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی                           یک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم
می وصلم بچشان تا در زندان ابد                            به یکی عربده مستانه به هم درشکنم
من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم                  آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم
تو مپندار که من شعر به خود می گویم                     تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم
شمس تبریز اگر روی بمن ننمایی                           والله این قالب مردار بهم درشکم
شاعر : مولوی

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png

      

 9-  علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را   که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را
       دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین        به علی شناختم به خدا قسم خدا را
       به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند               چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را
       مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ          به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
       برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن         که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را 
       بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من          چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
       بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب              که علم کند به عالم شهدای کربلا را 
       چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان          چو علی که میتواند که بسر برد وفا را 
       نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت     متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
       بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت   که ز کوی او غباری به من آر توتیا را 
       به امید آن که شاید برسد به خاک پایت          چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
       چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان      که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
       چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم          که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
       همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی   به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را
       ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب         غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا
 شهریار



10- عجب صبری خدا دارد !  اگر من جای او بودم .

    همان یک لحظه اول، که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان

    جهان را با همه زیبایی و زشتی، به روی یکدگر، ویرانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !    اگر من جای او بودم

    که در همسایه صدها گرسنه  چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم

    نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم ، بر لب پیمانه میکردم .

    عجب صبری خدا دارد !  اگر من جای او بودم

    که می دیدم یکی عریان و لرزان، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین

    زمین و آسمان را واژگون مستانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !  اگر من جای او بودم

    نه طاعت میپذیرفتم    نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده

    پاره پاره در کف زاهد نمایان ، سبحه صد دانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !    اگر من جای او بودم

   برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان  هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو آواره و دیوانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !     اگر من جای او بودم

    بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان   سراپای وجود بی وفا معشوق را، پروانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !   اگر من جای او بودم

    بعرش کبریایی، با همه صبر خدایی   تا که میدیدم عزیز نابجایی، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد

    گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !     اگر من جای او بودم

    که میدیدم مشوش عارف و عامی     ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

    بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری در این دنیای پر افسانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد !   چرا من جای او باشم

    همین بهتر که او خود جای خود بنشسته   و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد

    وگرنه من بجای او چو بودم   یکنفس کی عادلانه سازشی ، با جاهل و فرزانه میکردم

    عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !
 رحیم معینی کرمانشاهی


11- بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود            داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو                           گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو نوش می‌کند دل ز تو جوش می‌کند                     عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من                             خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی                      آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی                              آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی                                 این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی                      باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم                      ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای                          وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من                         مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم                 سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای صنم نیست جدا ز نیک و بد                      هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود
 مولوی


12-ترسم که اشک در غم ما پرده در شود     وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر               آری شود ولیک به خون جگر شود
خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه          کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود
از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان                     باشد کز آن میانه یکی کارگر شود
ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو                     لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود
از کیمیای مهر تو زر گشت روی من               آری به یمن لطف شما خاک زر شود
در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب                    یا رب مباد آن که گدا معتبر شود
بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی           مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست         سرها بر آستانه او خاک در شود
حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست       دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود
حافظ

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png


13-تن آدمی شریف است به جان آدمیت                          نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی                 چه میان نقش دیوار و میان آدمیت
خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت      حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت
به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد                             که همین سخن بگوید به زبان آدمیت
مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی                                که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت
اگر این درنده‌خویی ز طبیعتت بمیرد                                 همه عمر زنده باشی به روان آدمیت
رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند                           بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت
طیران مرغ دیدی تو ز پای‌بند شهوت                                به در آی تا ببینی طیران آدمیت
نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم                             هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت
سعدی

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png


14- آب را گل نکنیم
در فرودست انگار ، کفتری می خورد آب
یا که در بیشه ای دور ، سیره ای پر می شوید 
یا در آبادی کوزه ای پر می گردد
آب را گل نکنیم
شاید این آب روان می رود پای سپیداری ، تا فروشوید اندوه دلی
دست درویشی شاید ، نان خشکیده فرو برده در آب
زن زیبایی آمده لب رود
آب را گل نکنیم
روی زیبا دوبرابر شده است
چه گوارا این آب
چه زلال این رود
مردم بالادست چه صفایی دارند!
 چشمه هاشان جوشان ، گاوهاشان شیرافشان باد!
من ندیدم دهشان
بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست
 ماهتاب آن جا ، می کند روشن پهنای کلام
بی گمان در ده بالا دست چینه ها کوتاه است
مردمش می دانند که شقایق چه گلی است
بی گمان آنجا آبی ، آبی است
غنچه ای می شکفد ، اهل ده باخبرند
چه دهی باید باشد!
کوچه باغش پر موسیقی باد!
مردمان سر رود ، آب را می فهمند
گل نکردنش ، ما نیز
آب را گل نکنیم 
 سهراب سپهری


15- تاکی به تمنای وصال تو یگانه           اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟    ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
                         جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد                دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد           گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
                        یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار           زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار            حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
                        او خانه همی جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو      هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو            مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
                        مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید    پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید       یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
                        دیوانه منم من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید               دیوانه برون از همه آیین تو جوید
تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید           هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید
                        بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهائی که دلش زار غم توست      هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست       تقصیر خیالی به امید کرم توست
                        یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
شیخ بهائی

http://s5.picofile.com/file/8110716700/splt.png


16-
ایهاالناس جهان جای تن آسانی نیست  مرد دانا، به جهان داشتن ارزانی نیست
خفتگان را چه خبر زمزمهٔ مرغ سحر؟         حیوان را خبر از عالم انسانی نیست
داروی تربیت از پیر طریقت بستان              کادمی را بتر از علت نادانی نیست
روی اگر چند پری چهره و زیبا باشد            نتوان دید در آیینه که نورانی نیست
شب مردان خدا روز جهان افروزست           روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست
پنجهٔ دیو به بازوی ریاضت بشکن               کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست
طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی  صدق پیش آر که اخلاص به پیشانی نیست
حذر از پیروی نفس که در راه خدای            مردم افکن تر ازین غول بیابانی نیست
عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهند       مرد اگر هست بجز عارف ربانی نیست
با تو ترسم نکند شاهد روحانی روی          کالتماس تو بجز راحت نفسانی نیست
خانه پرگندم و یک جو نفرستاده به گور       برگ مرگت چو غم برگ زمستانی نیست
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند           بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست
آخری نیست تمنای سر و سامان را           سر و سامان به از بی سر و سامانی نیست
آن کس از دزد بترسد که متاعی دارد          عارفان جمع بکردند و پریشانی نیست
وانکه را خیمه به صحرای فراغت زده اند       گر جهان زلزله گیرد غم ویرانی نیست
یک نصیحت ز سر صدق جهانی ارزد           مشنو ار در سخنم فایده دو جهانی نیست
حاصل عمر تلف کرده و ایام به لغو              گذرانیده، بجز حیف و پشیمانی نیست
سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی         به عمل کار برآید به سخندانی نیست
تا به خرمن برسد کشت امیدی که تراست  چارهٔ کار بجز دیدهٔ بارانی نیست
گر گدایی کنی از درگه او کن باری              که گدایان درش را سر سلطانی نیست
یارب از نیست به هست آمدهٔ صنع توایم     وانچه هست از نظر علم تو پنهانی نیست
گر برانی و گرم بندهٔ مخلص خوانی             روی نومیدیم از حضرت سلطانی نیست
ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت؟            تو ببخشای که درگاه تو را ثانی نیست
دست حسرت گزی ار یک درمت فوت شود    هیچت از عمر تلف کرده پشیمانی نیست
 سعدی